عکاسی ديجيتال
اکثر افراد فکر می ‏کنند عکاسی ديجيتال بهترين راه عکسبرداری است و تکنولوژی آن نيز همواره در حال بهتر شدن است. با يک دوربين ديجيتال می‏توانيد عکسی را که لحظه‏ای قبل انداخته ‏ايد بلافاصله ببنيد و در صورت لزوم آن را اصلاح کنيد. می ‏توانيد آن را به کامپيوتر منتقل کرده و قسمتی از آن را جدا نموده يا رنگ بندی آن را تغيير دهيد. همچنين روشنايی آن را کم و زياد كرده و دقيقاً به همان اندازه ‏ای که مايل هستيد چاپ کنيد و يا آن را ايميل کرده يا در آرشيو خود نگهداريد. مزيت دوربينهای ديجيتال در انعطاف پذيری و کم دردسر بودن آنهاست و مسلماً به اتاق تاريک و مواد شيميايی و ... نيازی نيست.

امروزه بسياری از دوربينهای ديجيتال می ‏توانند با بهترين دوربينهای 35 ميليمتری از نظر کيفيت تصويری و ريز نمايی (Resolution)رقابت کنند. اولين دوربينهای ديجيتالی رزولوشن بسيار کمی داشتند و از نظر اپتيکی نامناسب بودند. به دليل اينکه لنز دوربينهای اوليه پلاستيکی که ارزانتر هستند بود.

CMOS image sensor

با گذشت زمان، ريزنمايی بالاتر، در حد 640*480 پيكسل به بازار آمدند که برای ساختن تصاوير وب مناسب بوده ولی هنوز هم برای چاپ بسيار نامناسبند. بعد از آن دوربينها مگاپيکسلی شدند. مگا به معنی ميليون است و منظور از آن دوربينهايی است که تصاوير آنها از بيش از يک ميليون پيکسل ايجاد شده‏ اند.

CCD image sensor

 
هدف اصلی از ساخت دوربينهای ديجيتال:
هدف اصلی سازندگان دوربينهای ديجيتال اين بوده که رزولوشن يا دقت دوربينهای ديجيتال را به دوربينهای فيلمی برسانند. رزولوشن بالاتر به عکاس اجازه می‏دهد تا عکس را در اندازه ‏های بزرگتری چاپ کند يا بتواند قسمت‏هايی از عکسهای خود را جدا کرده و بزرگ کند، بدون اينکه کيفيت آن کاهش يابد.

سيستم اپتيکال (Optical System ):
قلب هر دوربينی ( چه ديجيتالی و چه فيلمی ) قسمت اپتيکی آن است. اکثر دوربينهای ديجيتال دو منظره ياب ( ويزور ) دارند، منظره ياب ديجيتال و اپتيکال.
منظره ياب اپتيکال يک لنز پلاستيکی يا شيشه‏ای است که نمای سوژه را به صورت غير الکترونيکی نشان می‏دهد و منظره ‏ياب ديجيتال، يک LCD است که تصويری از آنچه CCDها دريافت می‏کنند را به شما نشان می‏ دهد.
تفاوت منظره ياب ديجيتالی و اپتيکال:
بسياری از دوربينهای ديجيتال، غير SLR هستند و شما آنچه را که CCDها می‏بينند از طريق منظره ‏ياب اپتيکال نمی‏ بينيد. در اين سيستم يک لنز مجزا به موازات لنز اصلی دوربين و نزديک آن وجود دارد، که برای کادربندی ساخته شده است. وقتی از فاصله‏ های زياد عکس می‏ گيريد، نمايی که در لنز اصلی وجود دارد نسبت به چيزی که در لنز کوچک منظره ‏ياب می‏بينيد تفاوات چندانی ندارد، ولی هر چه فاصله کمتر شود، تفاوت تصوير آن دو نيز بيشتر می‏شود در اين مشکل که مشکل توازی يا پارالکس نام دارد، هر چه فاصله سوژه از دوربين بيشتر باشد، نسبت اختلاف بين دو عکس کمتر می‏شود.

Parallax Error

 
LCD يا منظــره‏ياب ديجيتال بــرخلاف منظره‏ياب اپتيکـــال، دقيقـــاً آنـــــچه را كه عکسبرداری خواهد شد نشان مي ‏دهد و در نتيجه بيشتر قابل اتکاست. در عين حال، استفاده از LCD مصرف باتری شما را بسيار افزايش می‏دهد و می‏توانيد در مواقع لزوم با خاموش کردن آن و استفاده از منظره‏ ياب اپتيک، مدت بيشتری از باتری خود استفاده کنيد. در ضمن، ديدن LCD ها در نور زياد بسيار مشکل است و اين نيز می‏تواند دليل ديگری باشد که گاهی از منظره‏ياب اپتيک استفاده کنيد.

باتری‏ها :
اکثر دوربينهای ديجيتال از چهار باتری قلمی AA استفاده می‏کنند و برخی ديگر از دوربينها نيز باتری‏های ليتيومی يا نيکل ‏متال قابل شارژ دارند. برخی از دوربينها همراه با آداپتور برقی فروخته می ‏شوند. از جمله استفاده‏ های آداپتور در زمان انتقال دادن داده ‏ها به کامپيوتر است.

حافظه :
در مقابل دوربينهای معمولی که از فيلم استفاده می‏ کنند، دوربينهای ديجيتال از حافظه ‏هايی مانند حافظه ‏هاي كامپيوتر برای ذخيره عکس‏ها استفاده می‏ کنند. بعضی دوربينها، مانند ماويکای سونی، از فلاپی ديسک يا CD به عنوان حافظه استفاده می ‏کند. البته از چنين سيستم‏هايی در دوربينهای جديد استفاده نمی ‏شود، چون باعث حجيم و سنگين ‏شدن دوربين می ‏شوند و از آن مهمتر بسيار کند و غير قابل اطمينان هستند.

Memory

کنترل‏های دوربين:
دوربين‏ها دو سيستم کنترلی مختلف دارند. يکی کليدهايی که روی بدنه آنها قرار دارد و ديگری عملکرد‏هايی که در منوهای آنهاست. برای تسلط بر کنترل‏‏های دوربينتان بايد راهنمای آن را بخوانيد و لازم است بدانيد که بدون تسلط بر آنها نمی ‏توانيد عکس‏های فوق ‏العاده‏ای بيندازيد.

امکانات فلاش دوربينهای ديجيتالی:
1- کاهش قرمزی چشم : در اين حالت فلاش از طريق چند پيش فلاش باعث می‏شود که مردمک چشم کوچک شده و در عکس قرمز نيفتد.
2- فلاش تکميل کننده : اين نوع فلاش در مواقعی استفاده می‏شود که نور کافی وجود دارد و معمولاً نيازی به فلاش نيست و تنها برای از بين بردن سايه‏ ها لازم است.

3- فلاش Rear Curtain : در اين حالت فلاش در پايان زمان نوردهی روشن می‏شود و اين حالت زمانی کاربرد دارد که در شب عکاسی می‏کنيد و مايل نيستيد که مسيرهای نور ايجاد شده توسط سوژه ‏های متحرک جلوتر از آنها قرار گيرند.

 مکانيزم انتقال عکس‏ها:
برخی از دوربينها خروجی تلويزيون دارند و می ‏توانند عکس‏ها و فيلم ها را از طريق تلويزيون، به صورت تکی يا نمايش پشت سر هم، نمايش دهند. اگر بخواهيد می‏توانيد آنها را برروی نوارهای ويديويی نيز ضبط کنيد و هيچگاه از کامپيوتر استفاده نکنيد.
برای اتصال به کامپيوتر، پورت USB يا IEEE1394 را توصيه می‏کنند. سرعت انتقال عکس‏ها به کامپيوتر در اين روشها به دوربين شما نيز بستگی دارد و تمام دوربينها سرعتی برابر ندارند. دوربينهای جديد بسيار سريع شده ‏اند و از اين نظر با دستگاه‏های کارت خوان رقابت می‏کنند.
 
تهيه و تنظيم: نفيسه بختياري
ويرايش: محسن گلزاريان
منبع: راهنمای خرید و كار با دوربینهای عكاسی دیجیتال (انتشارات سيمين دخت)